Reguła Rycerska
 
tan rycerski zakonem wszystkiego rycerstwa jest, gdzie zakon ów jednaki jako i powołanie jego jedne źródła w wierze świętej mające.
W służbie stanu swojego rycerze braćmi są, a braterstwo owe, siłę i dumę rodzące, źródłem czci i honoru rycerskiego się stawa. Jakoż nie ma godniejszego stanu ludzkiego serca i ducha, któryby bardziej powołany był w płodności swojej: zacność rodzić, miłość ojczyzny krzepić i sumienność powołania swego sprawować.
Bo też wiadomym jest, iż człowiek dumny, honorem się kierujący, szacunku dla siebie potrzebuje i by na ten szacunek zasłużyć w życiu swojem wedle zasad reguły świętej rycerskiej podąża.
Przeto winien rycerz pamiętać kim jest i zważać na to co jego stan oznacza, pomnieć, że komu więcej poruczono od tego więcej wymagać będą.
Pragnąc tedy by czystość ducha i godność, po wsze czasy, w stanie naszym rycerskim pozostawały, świętą regułę rycerską niniejszym spisujemy.

• 
  Trzy są rycerza przymioty święte:
     czystość w miłości i prawdzie
     cześć rycerska moc uczynku rodząca
     sprawność orężna, ku obronie słabych i przestrodze niesprawiedliwych
  
  O sposobach czynienia, by prawym rycerzem zostać:
  
  
  O żywocie:
    człeka wszelakiego szanować,
    miłość w sercu nosić,
    prawdę sercem i usty wyznawać,
    dobra i prawości przed złem i niesprawiedliwością bronić,
    słowu danemu wiernym być,
    zapalczywości nie mieć, gniewu nierozważnym uczynkiem nie wykonywać,
    zważać na dumę rycerską by pychą nie została splamiona,
    nigdy, jako żyw, pleców swoich wrogowi nie ukazywać;
   
• O służbie:
    ducha swego i ciało doskonalić, w wierności powołaniu swemu pozostawać,
    ciało swe w sprawności trzymać, być zawsze do broni gotowym,
    majątek swój pomnażać i w należytym porządku trzymać, by godnie w pole wystąpić, gdy zajdzie potrzeba,
    w miłosierdziu swoim hojnym być, w złej przygodzie uczynkiem i majątkiem wspomagać;
   
• O porządku:
  
    sprzeczek nie miłować,
    ze skłóconymi pojednać się przed słońca zachodem,
    rozkazaniu starszego we wszystkim być posłusznym,
    oczu nie zamykać na grzechy występnych braci, lecz ku ich naprawie podążać,
    nie być winu ponad miarę oddanym, umysł w trzeźwości trzymać,
    do przyzwoitości się wdrażać, słów Złego w zwyczaju nie naśladować,
    oręża pochopnie nie dobywać, w stanie gotowości utrzymywać.